Acerca de

Image by Benjamin Davies

#25 Je legende leven

Shownotes

INTRO

 

Wat als elke vrouw ter wereld in haar kracht stond? Wat als ze haar waarheid durfde spreken, haar creativiteit durfde in de wereld zetten en haar intuïtie durfde volgen?

 

Ik ben Nathalie Janssens de Bisthoven, auteur, coach, mama en oprichter van Wolvin; en dit is mijn droom. Zelf kom ik van een long line of wild women en het is bijna onmogelijk om uit te drukken hoe waardevol dat voor mijn eigen groei is geweest. En dus maakte ik er mijn missie van om de wijsheid van de ontmbare vrouw toegankelijk te maken voor zoveel mogelijk vrouwen. Want, meer dan ooit heeft de wereld vrouwen nodig die ongecensureerd spreken, ongebreideld dromen en onuitputtelijk bouwen aan datgene waarin ze geloven.

 

Reclaim your wild is de missie van Wolvin en het is waar deze podcast over gaat.

 

Dit is waar ik mijn meest waardevolle inzichten deel en die van andere ontembare vrouwen die mijn pad kruisen, het is inspiratie om je in beweging te brengen en houden, het is jouw tweewekelijkse afspraak met je meest wilde zelf. Dit is de Wolvin podcast.

 

 

Hallo en welkom bij een nieuwe aflevering van de Wolvin podcast.

 

Zoals steeds hoop ik dat het goed gaat met je. Ik hoop dat je het gevoel hebt dat je leeft, ik hoop dat er draden grote of kleine  avonturen doorheen je dagen zijn verweven, dat je je gedragen en veilig voelt waar je bent en dat je aan het groeien bent. En als dat niet zo is, hoop ik dat je de weg vindt naar we Wolvin website om geïnspireerd en gegidst te worden naar het maken van een aantal nieuwe keuzes.

 

De aflevering van vandaag is er alweer één die ik al heel lang wil maken, namelijk over Marie-Louise Plovier-Chapelle; mijn overgrootmoeder.

 

Als de intro van de podcast zegt dat ik van een long line of wild women kom, dan is zij het startpunt (of op zijn minst het startpunt voor mij).

Zonder haar was er geen Wolvin. Al is ze al  18 jaar overleden, mijn liefde voor wilde vrouwen start bij haar.

 

En dus past het dat zij een plaats krijgt hier op de podcast. Ik zal kort haar leven schetsen en vertellen; en dan wat ik rechtstreeks en onrechtstreeks van haar geleerd heb en wat we naar mijn gevoel allemaal van haar kunnen leren.

 

 

Dus wie was Marie-Louise Plovier Chapelle, mijn overgrootmoeder.

 

Ze wordt voornamelijk herinnerd als een buitengewoon gepassioneerde alpiniste, én de eerste Franse vrouw om de Himalaya te beklimmen.

Vanuit haar passie voor klimmen is ook een enorme passie voor reizen ontstaan en heeft ze zowat alle uithoeken van de wereld gezien. Ik herinner me als kind hoe geweldig ik het vond als we bij haar thuis op bezoek waren; het hing er vol met allerhande exotische maskers, beelden en artefacten die ze vanop haar reizen had meegenomen.

 

Maar eigenlijk is dat het tweede deel van haar leven. Je kent wellicht het gezegde dat we allemaal twee levens hebben, het tweede begint het moment dat je beseft dat je er maar eentje hebt.

 

Het leuke is dat mijn overgrootmoeder ook auteur was waardoor we via haar boeken heel wat rechtstreekse transferentie van haar krijgen. In haar eerste boek ‘une femme et la montagne’ (een vrouw en de bergen) vertelt ze hoe ze bij bergbeklimmen is gekomen. En dat dat eigenlijk een soort ongelukkig toeval was. Ze beschrijft hoe ze heel erg depressief was, behoefte had aan rust en eindelijk haar ‘ausweis’ een soort identificatiebewijs dat de Duitsers gaven waardoor je als niet-jood o.m. vrij was om te reizen had gekregen en naar het Zuiden was getrokken op zoek naar zonlicht en rust. Ze vertelt er hoe ze een eerste halte had in het station van Grenoble en daar zou uitvogelen waar ze precies in het Zuiden van Frankrijk naartoe zou gaan; en hoe ze per toeval door haar hotelkamer twee jongen gasten met skis (het was oktober 1942) zag voorbijwandelen en hoe haar dat had geïntrigeerd, skien in dit seizoen. Ze zeiden haar dat ze onderweg waren naar Val-d’isère, dat er sneeuw was en een school voor monitoren.

 

Daar en dan werd de teerling geworpen en veranderde ze haar bestemming richting Val d’Isère. Het begin van een levenslange liefde voor de bergen. Het begin van haar legende.

 

Maar dat is deel 2 en één van de strafste, mooiste aspecten aan dit verhaal is net het feit, zoals ze het zelf ook schrijft in haar boek – dat haar roeping voor de bergen niet een soort hoogdraverig, ik heb altijd geweten dat mijn lot hier lag – soort van roeping was.

 

Maar dat het begon vanuit een duisternis, uitputting, depressie; een zoeken naar iets dat niet meer dit is; zonder enig idee te hebben van wat het dan wel is.

En daar dan nog een kleine twist of the fates aan toegevoegd, want mijn overgrootmoeder dacht wel degelijk dat ze onderweg was naar het Zuiden van Frankrijk eerder dan de Franse Alpen.

 

Sinds die dag in oktober 1942 heeft ze de rest van haar leven maximaal in de bergen doorgebracht, met gidsen, maar ook met haar familie, en dus mijn grootmoeder en moeder, die allemaal dankzij haar de bergen, hun majesty, maar hun hardheid via haar leerden kennen.

Ze is, zoals ik al zei, van daaruit de wereld rondgetrokken op eindeloze expedities; heeft twee boeken geschreven en is op 94-jarige leeftijd, na een vol en avontuurlijk leven overleden.

 

De laatste weken van haar leven bracht ze door in een home. En ik herinner me nog perfect een anekdote uit die tijd, die zo haar levenslust illustreert: mijn mama en ik waren haar gaan bezoeken in de home en ze begon vol enthousiasme te vertellen over een verpleegster en dat haar man een moto had, en dat die haar nog wel voor een ritje wilde meenemen en dat ze nog wel een paar laarzen en een leren broek in haar kast had liggen en of we die niet konden brengen de volgende keer dat we op bezoek kwamen.

 

Wat leerde ik van haar?

 

  1. Dat stijl en avontuur kunnen samengaan. Dit klinkt misschien heel oppervlakkig, maar één van de herinneringen die ik aan haar heb is dat haar nagels altijd perfect gelakt waren, zelfs op hele late leeftijd. Als ik nu foto’s van haar zie, ook als jongere vrouw, zag ze er altijd buitengewoon verzorgd en stijlvol uit. Het toonde me dat je én avontuurlijk kunt zijn, én buitengewoon verzorgd. Dat het ene het andere niet hoeft uit te sluiten. In haar boek is er trouwens een foto van zij die leert skiën in een kleed.
     

  2. Dat, de lokroep van de ziel geen walk in the park is. Dat je legende leven een prijs heeft. Zowel voor jou als voor de mensen rondom je. Ik weet via mijn moeder, dat mijn grootmoeder heeft geleden onder de afwezigheid van haar moeder, en zij die als ersatz-moeder moest inspringen voor haar broers en zussen. Ik weet dat ze schaamte voelde voor het feit dat haar moeder zo anders was dan alle andere moeders. En dus dit is een super belangrijke: elk heldenverhaal heeft ook een schaduwkant. Dat kan niet anders. Denk dus maar niet dat je je dromen achterna kunt gaan zonder dat iemand raar opkijkt of dat ergens een bluts of een buil ontstaat.
     

  3. Maar daar tegenover staat: wat was de prijs geweest die we met zijn allen zouden hebben betaald mocht ze het niet hebben gedaan? Enerzijds heel rechtstreeks, zouden we een bitter, levensloze, depressieve vrouw en moeder hebben gehad aan het hoofd van haar gezin; en waren haar kids dan zoveel beter af geweest?
    Anderzijds zou ze nooit het rolmodel zijn geweest voor al was het maar mij, mijn moeder en grootmoeder. Maar als ik erbij stilsta gaat haar invloed veel verder dan haar eigen familielijn. Ik zie mijn moeder heel wat van haar legacy bijvoorbeeld doorgeven in de therapie die zij doet met jongeren en volwassen. Heel wat van de boodschappen die ik doorgeef zowel in mijn praktijk als in Wolvin, geef ik onrechtstreeks door omdat zij, doordat zij zichzelf de toestemming gaf om haar legende te leven, die ook aan mij heeft gegeven en zovele andere vrouwen die na haar zijn gekomen.

 

En dus ik zie vrouwen vaak twijfelen om hun hart te volgen want ‘is het dan goed of slecht om dit of dat te doen?’.

En eigenlijk is die vraag irrelevant. Het is wellicht beide, want opnieuw, je legende leven komt meestal met een prijs. Maar tegelijk, als het leven en je ziel je roepen, dan kost het je wellicht meer om the call te negeren.

 

Dus het gaat over je de vraag stellen, wat vraagt het leven van mij? Of eenvoudiger zelfs, want het verhaal van mijn overgrootmoeder startte ook niet bij een grote vraag als ‘wat verwacht het leven van mij?”

Het startte bij de eerlijkheid om je ongenoegen toe te geven. Om toe te geven dat dit misschien niet is wat je ervan had verwacht of wat je voor jezelf in petto had. En op zoek te durven gaan, stap voor stap naar wat wel of meer klopt voor jou. Mijn overgrootmoeder begon bij, ik ben depressief en ik ben moe. Ik ga alleen naar de zon. That’s it. Van daaruit is al de rest gevolgd. Little did she know.

 

Dus ook dat, je hoeft het niet allemaal uitgevogeld te hebben of een groots plan of een grote strategie te hebben.

Je moet gewoon beginnen bij wat je nu weet, en van daaruit verder bouwen.

 

En weten, dat zoals Caroline Myss het zo mooi zegt: ‘Not everybody is going to applaud your empowerment’. Niet iedereen zal klappen voor het feit dat jij je meest vrije leven begint te bouwen. Maar dat is de prijs die je betaalt om je legende te leven. En die is, geloof me, veel minder hoog dan de prijs die je betaalt om ertegen te vechten.

 

Ook dit wil ik nog meegeven: misschien denk je, ik heb niet zo een sterke vrouwenlijn in mijn familie. Wat ik steeds heb gezien zijn vrouwen die zich klein hielden, en wegstaken.

Wel. Dan begint het bij jou. Mijn droom met Wolvin is dat veel meer vrouwen in het leven gaan staan zoals mijn overgrootmoeder. Dat we met zijn allen onze legendes gaan leven en zo buitengewoon mooie dingen in de wereld gaan zetten én, steeds meer vrouwen die volgen op die manier de toestemming geven om hetzelfde te doen.

 

En zo komen we bij een laatste ding:

 

  1. EVERYTHING IS FIGUREOUTABLE. De title van het boek van Marie Forleo, die trouwens ook een hommage is aan haar moeder, ook een buitengewoon sterke vrouw. Mijn grootmoeder had geen groot plan, maar wel moed, en ballen en het vertrouwen dat er altijd oplossingen zijn. Haar boeken staan vol anekdotes over momenten waar het verkeerd liep, midden in de nacht als vrouw alleen ergens toekomen en geen slaapplek vinden bijvoorbeeld. Maar haar diepe overtuiging dat er altijd wel oplossingen zijn, zorgt ervoor dat ze die ook altijd vond. We vinden datgene waarnaar we op zoek zijn.

 

Dat heeft ook te maken met een buitengewone plantrekker zijn; een trek die ik ook heel erg in mijn grootmoeder en moeder zie: ook beide sterke vrouwen die niet snel geïnitimideerd worden. Mijn grootmoeder reed bijvoorbeeld in een mini auto, alleen met haar driek kids 14 – 16u in naar de bergen, waarbij standaard 2 banden moesten worden gewisseld want in die tijd was er nog geen autostrade naar de bergen.

Maar die veerkracht zie ik ook in mijn eigen moeder. De kracht en rust die ze doorheen heel mijn eetstoornis heeft gehad. De overtuiging die ze had dat het goed kwam. Hetzelfde als het gaat over iets met mijn kids, de rust en overtuiging dat het goed komt en dat er oplossingen zijn.

 

Van daaruit heb ik altijd vrijheid gevoeld om mijn eigen pad te mogen bepalen. Ik heb nooit stress of paniek gevoeld bij mijn ouders over wat ik zou gaan studeren, laat staan wat ik zou moeten studeren; wat ik met mijn leven wilde gaan doen, … Dat is een ongelofelijke blessing geweest, die vrijheid en dat vertrouwen en dat heeft minstens gedeeltelijk te maken daarmee.

 

Ik denk dat dat typerend is voor heel dichtbij het leven staan. Ik herken dat een beetje met surfen: afgelopen weekend was er wind en waren er vooral hele grote golven. In die condities op zee zitten met enkel je kite en je surfplank, jij tegen de natuurelementen; of beter met de natuurelementen. Dat doet iets met je. Het zet al je ‘dagelijkse bezorgheden’ echt wel even in een ander perspectief. En ik denk dat de expedities in de bergen datzelfde deden met mijn overgrootmoeder; en iedereen die ze erop meenam.

 

Schaduwkant is dan weer dat, omdat we veel alleen kunnen uitvogelen, we dat ook teveel gaan doen; en te weinig hulp vragen of aanvaarden. Dat is, zowel voor mij als mijn moeder een groeilijn. Sterk zijn is niet per se, ik kan alles alleen of ik heb niemand nodig maar eerder, ik kan het alleen én ik vind het heerlijk als je meewandelt, meedenkt en mee ondersteunt.

 

Maar dat is dan weer een topic voor een podcast aflevering op zichzelf.

 

Voor nu, zou ik het hierbij willen laten.

 

Ik hoop dat het verhaal van mijn overgrootmoeder je mag inspireren en aanmoedigen om je eigen legende te gaan leven – hoe dat er ook voor jou uitziet; verder dank ik je geweldig voor het luisteren en zie ik je graag binnen een tweetal weken terug!

 

OUTRO

 

Dank je wel om te luisteren! Ik hoop dat deze aflevering je raakte, inspireerde en in beweging brengt!

 

Heb je vragen of bedenkingen bij deze aflevering, of wil je gewoon delen wat het met je heeft gedaan, mail naar hello@wolvin.be!

 

Wil je samen met mij zoveel mogelijk vrouwen in hun kracht zetten? Deel deze aflevering dan met je vriendinnen of via instagram door een screenshot te nemen van de aflevering die je zonet luisrerde en tag zeker @wolvin.be.

Om de podcast te steunen is abonneren en een review laten het beste dat je kunt doen.

 

En tenslotte, wil je meer wolvin? Surf dan naar de website www.wolvin.be en ontdek er de blog, de komende live events en de heerlijke lifestyle essentials; of abonneer je op het Wolvin YouTube kanaal en kom tweewekelijks met mij langs het vuur zitten voor de Wolvin Wildfire sessions!

Tot heel snel, lieve Wolvin!