Acerca de

DE roofvijand.jpg

#22 De roofvijand

Shownotes

(INTRO)

 

Wat als elke vrouw ter wereld in haar kracht stond? Wat als ze haar waarheid durfde spreken, haar creativiteit durfde in de wereld zetten en haar intuïtie durfde volgen?

 

Ik ben Nathalie Janssens de Bisthoven, auteur, coach, mama en oprichter van Wolvin; en dit is mijn droom. Zelf kom ik van een long line of wild women en het is bijna onmogelijk om uit te drukken hoe waardevol dat voor mijn eigen groei is geweest. En dus maakte ik er mijn missie van om de wijsheid van de ontmbare vrouw toegankelijk te maken voor zoveel mogelijk vrouwen. Want, meer dan ooit heeft de wereld vrouwen nodig die ongecensureerd spreken, ongebreideld dromen en onuitputtelijk bouwen aan datgene waarin ze geloven.

 

Reclaim your wild is de missie van Wolvin en het is waar deze podcast over gaat.

 

Dit is waar ik mijn meest waardevolle inzichten deel en die van andere ontembare vrouwen die mijn pad kruisen, het is inspiratie om je in beweging te brengen en houden, het is jouw tweewekelijkse afspraak met je meest wilde zelf. Dit is de Wolvin podcast.

 

 

(01:06)

 

Hallo en welkom bij de Wolvin podcast, jouw tweewekelijkse afspraak met de ontembare vrouw. Fijn dat je weer afstemt op Wolvin. Ik hoop dat het goed gaat met je. Ik hoop dat je je geïnspireerd voelt, krachtig voelt, vrij voelt, en als dat niet het geval is hoop ik dat je weet wat je daaraan kunt doen.

 

Ik ben mega excited voor de aflevering van vandaag, die gaat over Blauwbaard en Blauwbaar is waarschijnlijk het eerste verhaal dat ik zelf gelezen heb in ‘De Ontembare Vrouw’. Dit was een ongelofelijk belangrijk verhaal en vooral de moraal van het verhaal was super belangrijk voor mij toen om te gaan begrijpen. Het heeft me ook heel erg geholpen op een bepaald punt in mijn leven. Verder in de aflevering zal je wel begrijpen waarom.

 

Maar Blauwbaard denk ik, is één van die absolute must-reads of must-knows uit De Ontembare Vrouw. Het staat boordevol echt basisinformatie voor elke vrouw die meer ongetemd in het leven wil gaan staan. Dus ik ben superblij dat we het er vandaag kunnen over hebben. Het is een aflevering die ik eigenlijk ook al heel lang wil gaan maken, die al heel lang op mijn lijstje staat van afleveringen die ik wil gaan maken. Het is wellicht één van de verhalen die ik ook het vaakst deel in mijn praktijk, net omdat de symboliek, de lessen eruit zo belangrijk zijn.

 

(02:30)

 

Het is een verhaal over de innerlijke en de uiterlijke roofvijand. Over de psychische roofvijand. De rest zal je verder in de aflevering wel ontdekken.

 

Kleine sidenote, ik zit, zoals altijd in mijn wagen, niet aan het rijden uiteraard, maar naast mij zit mijn jongste zoon want het is paasvakantie dus ik sluit niet uit dat je misschien af en toe wat achtergrond geluid hoort.

 

(02:56)

 

In grote lijnen gaat het verhaal van Blauwbaard als volgt: Blauwbaard is een, wordt ons verteld, een mislukte tovenaar eigenlijk. Een mislukte koning, met een blauwe baard, die op een bepaald moment in het paleis aankomt waar 3 prinsessen wonen met hun mama. Ik ben het opnieuw heel erg aan het vereenvoudigen hé, ik ben gewoon de samenvatting aan het geven. Als je het hele verhaal met alle details, als je daarvan wil gaan smullen, dan zou ik je zeker aanraden om het boek te kopen en dat stukje te gaan lezen.

 

Maar dus, gewoon de grote outline van het verhaal is dat er de koning is met de blauwe baard en de 3 prinsessen in het paleis die daar met de mama wonen en die Blauwbaard die komt naar het paleis, die is eigenlijk op zoek naar iemand om te huwen en hij heeft dus wel interesse in één van de drie of alle drie de dochters. Maar in het begin zijn ze alle drie een beetje van “hmmm, hij heeft een blauwe baard” en, ja, het lukt niet zo goed, zal ik maar zeggen, waarop Blauwbaard dan beslist: ‘Kijk, weet je, we gaan picknicken, we trekken het bos in, ik neem jullie allemaal mee, mama, alle zussen, hij organiseert dan een geweldige picnic, een super leuke namiddag in het bos met paarden en superveel lekkernij enzovoort, enzovoort.


En na die namiddag komen ze terug en denkt de jongste zus, “nja, het is wel een beetje een blauwe baard, maar ’t is ook wel een sympathieke mens. Misschien is dat gewoon maar een blauwe baard en eigenlijk was dat toch wel super tof die namiddag en we hebben ons toch geamuseerd enzovoort, enzovoort.”

 

(04:35)

 

En dus beslist de jongste zus om te huwen met Blauwbaard, wat dan ook gebeurt. Zij huwen, zij gaat mee met Blauwbaard naar het paleis, een gigantisch paleis waar ze alles krijgt wat ze wilt, en op een dag zegt Blauwbaard: “Ik moet de stad in of ik moet eventjes weg voor zaken of whatever, dus ik ben weg,” en hij overhandigt haar de bos sleutels van alle deuren in het paleis en zegt: “Je mag alle deuren openen, behalve die ene van dat kleine sleuteltje, voor de rest mag je alles doen wat je wil.” Dus Blauwbaard is weg en de jongste zus amuseert zich een beetje, ze hangt daar wat rond in het paleis, maar ineens begint het toch wel te jeuken zo, die kleine sleutel. Ze zegt: “Hmm, ik ben nu toch wel benieuwd wat dat dan is, en dat ik dat dan toch niet mag bekijken, …” Dus ze gaat met dat kleinste sleuteltje zo wat onderweg op zoek in het paleis naar op welke deur het past.

 

En dan vindt ze de deur waarop het past, ze doet de deur open en ze komt in een kamer vol vrouwen lijken die helemaal bebloed en dood uiteraard – dus vrouwen karkassen. Dus ze verschiet zich een ongeluk, ze trekt de deur snel terug toe, maar wat gebeurt er, die sleutel begint te bloeden, bloeden, bloeden.

 

(05:57)

 

Blauwbaard die is daarvan op de hoogte als hij terugkomt, hij zegt: “Wat is er hier gebeurd?! Je hebt die deur opengedaan!” Hij wordt heel kwaad uiteraard en zegt: “Jij bent de volgende!” En net op het moment dat hij haar wil gaan vermoorden vraagt ze nog eventjes: “Mag ik alsjeblieft nog een gebedje doen?” Enzovoort. Ze roept of ze zendt een boodschap uit naar haar broers die haar dan komen redden, Blauwbaard vermoorden en zo wordt ze gered.

 

 

Ik heb het laatste stukje een beetje in versnelling gedaan omdat we die stukjes van de symboliek wat minder gaan bekijken in het verhaal nu. Het is een verhaal, zoals ik heb gezegd, dat vol zit van de symboliek, dus we kunnen zeker niet alles eruit halen. En daarom, de stukjes die op het einde zitten gaan we minder bekijken vandaag, daarom dat ik door het einde een beetje gefietst ben. Maar het komt erop neer dat de zus wordt gered en dat Blauwbaard wordt gedood.

 

Dus dat is het verhaal.

 

Een eerste aspect aan het verhaal dat ik eventjes wil gaan vastnemen, is de jongste dochter. Het is niet toevallig de jongste dochter die beslist om met Blauwbaard te trouwen. De jongste dochter die staat symbool voor de ongeïnitieerde vrouw, de onervaren vrouw.

Initiatie is zo een heel jungiaanse term, een woord dat heel vaak gebruikt wordt in jungiaanse context. En initiatie dat staat voor – ik ga het in mijn eigen woorden vertellen – mensen die misschien echt wel de terminologie van Jung heel goed kennen zouden dat misschien geen juiste definitie vinden, maar initiatie staat eigenlijk voor bewustwording. Dus het is meer dan volwassenwording. Initiatie heeft an sich weinig te maken met leeftijd en alles te maken met het proces van volwassenwording, het proces van bewustwording, het proces van meer bewust worden over jezelf.

 

Dus de jongste vrouw staat symbool voor de ongeïnitieerde vrouw, voor het meisje; de onervaren, naïeve vrouw die eigenlijk zich niet bewust is van de gevaren, noch in de buitenwereld, noch in de binnenwereld. Als je de parallel wil maken naar de wolven, het is eigenlijk het wolvenwelpje dat niet mee mag met de moederwolvin op jacht omdat die zich helemaal nog niet bewust is van waar, wie de gevaarlijke roofdieren zijn in het verhaal. En dat die in zijn naïviteit ongelofelijk veel gevaar loopt. Dat is eigenlijk de ongeïnitieerde vrouw.

Maar zoals ik het al gezegd heb, de initiatie of het proces van initiatie staat eigenlijk los van leeftijd. Er zijn met andere woorden volwassen vrouwen die nog steeds ongeïnitieerde meisjes zijn. En dat is natuurlijk heel schadelijk. Want een ongeïnitieerde vrouw die een moeder wordt die kan nooit, zal ik maar zeggen een moeder in balans zijn of een constructieve moeder die haar kind voor een stuk echt helpt om zelf ook op te groeien, zelf een initiatieproces door te gaan. Dus ongeïnitieerde vrouwen, zeker als zij dan moeders worden, zijn heel vaak vrouwen die hun angst, hun pijn, hun kwetsuren gewoon heel erg doorgeven.

 

Want natuurlijk, dat initiatieproces, dat heeft te maken met bewustwording en bewustwording heeft te maken met, je bewust worden van uw trauma’s, uw patronen, en vooral ze gaan helen en herstellen. Daarom is dat zo belangrijk.

Dus, opnieuw, de ongeïnitieerde vrouw, de jongste zus in dit verhaal, is de vrouw die zich nog niet echt bewust is van de gevaren: niet in haar binnenwereld, niet in haar buitenwereld.

(De vrouw) die nog een beetje op zo’n roze wolk zit van “iedereen is leuk, iedereen is lief, iedereen is vriendelijk”. Ze heeft ook nog niet geleerd om op haar intuïtie te gaan navigeren, laat staan te vertrouwen.

 

Want wat er superbelangrijk is, en dat brengt ons bij een tweede stukje in het verhaal, is de blauwe baard. En die blauwe baard die staat symbool voor iets raar. Iets waarvan je intuïtie zegt: “Hmmm, ik weet het niet? Dat is toch precies raar. Het wijkt af van de verwachting; het wijkt af van wat ik weet dat ik eigenlijk mag gaan verwachten.”

 

Dus wat er interessant is in het verhaal, is dat eigenlijk, die jongste vrouw, die jongste zus beter gezegd, die ziet dat ook. En dat is zo belangrijk.

Omdat, als het gaat over intuïtie; opnieuw, hoor ik heel vaak “Ik heb geen intuïtie” of “mijn intuïtie spreekt niet” of whatever. Dat is niet waar. Uw intuïtie spreekt altijd. Maar heel vele van ons hebben geleerd om te doen zoals dat we de jongste zus zien doen in het verhaal: uw intuïtie die in een eerste tijd zegt “hmmm, dat is toch precies raar die blauwe baard” en jij die denkt “Mja”. En dan is het een leuke namiddag met lekkere dingen en je wordt een beetje overweldigd door het moois en dan denk je “Gho ja, weet je wel, die blauwe baard, misschien maak ik daar een ‘te big deal’ van. Misschien ben ik wel aan het overdrijven.”

 

(10:59)

 

Dus wat we gaan doen is, we rationaliseren onze intuïtie weg. Dat is het enige wat we kunnen doen natuurlijk met onze intuïtie ook. Uw intuïtie is niet redelijk, niet logisch, niet rationeel, niet verklaarbaar, dus kan je heel makkelijk zeggen “Gho ja, dat zal wel mijn verbeelding zijn” of “ik zal wel aan het overdrijven zijn” of “dat zal wel mijn angst zijn”, of wat dan ook dat je als excuus aangrijpt om uw intuïtie niet te moeten horen, maar dat is wel heel gevaarlijk. En dus opnieuw, dat is heel klassiek voor de ongeïnitieerde vrouw: één van de belangrijkste kenmerken bij de ongeïnitieerde vrouw is dat zij dus niet vertrouwt op haar intuïtie, niet kan navigeren op haar intuïtie. En dat is natuurlijk waarom ze zoveel gevaar loopt.

Dat is wat haar zo kwetsbaar maakt, omdat ze haar intuïtie, die nog steeds wel spreekt, altijd wegzet als iets irrationeels; iets onlogisch, iets van haar fantasie, waar zij eigenlijk geen rekening mee moet gaan houden.

 

(12:08)

 

Hierover schrijft Clarissa Pinkola Estés in haar boek het volgende:

 

“De bereidwilligheid om met het monster te trouwen wordt in feite al bepaald wanneer het meisje heel jong is, doorgaans voor het vijfde levensjaar. Ze heeft niet geleerd om te zien, in plaats daarvan heeft ze geleerd om allerlei groteske zaken ‘mooi te maken’, of ze nu aantrekkelijk zijn of niet. Door deze oefening kan het jongste zusje zeggen: “Hmm, zijn baard is eigenlijk niet zò blauw.”
Deze vroege oefening om ‘aardig te zijn’ leidt ertoe dat vrouwen hun intuïties terzijde schuiven. Zo leren zij in feite bewust zich aan de roofvijand te onderwerpen. Stel je voor dat een wolvenmoeder haar jongen zou leren aardig te zijn tegenover een boze fret of een sluwe diamantratelslang!”

 

Dus, ja, dat heb ik erin gestoken natuurlijk dat citaat omdat dat zo herkenbaar is en zo centraal in ongetemd leven en ‘untaming’ om het maar zo te zeggen. Ik kan mij echt letterlijk geen enkele vrouw te geest brengen die niet op één of andere manier heeft aangeleerd aardig te zijn in plaats van authentiek. Daar zit naar mijn gevoel ook echt wel een verschil tussen mannen en vrouwen. Ik ben ervan overtuigd dat mannen en vrouwen allebei hun eigen ‘untaming’ te doen hebben, dus dat ook mannen op allerlei manieren gedomesticeerd zijn geweest, weggetrokken van hun meest wilde zelf; we hebben het daarover trouwens gehad in seizoen 1 met Benjamin Ball onder andere, dus dat is zeker niet om te zeggen dat mannen dat werk ook niet te doen hebben, maar ik heb wel het gevoel dat zij veel minder zijn geduwd in het ‘wees aardig’, zelfs wanneer al uw zintuigen en informatiecentra u zeggen dat het niet klopt in deze situatie om aardig te zijn of dat gewoon te ondergaan.

 

(14:00)

 

En dat doet me denken bijvoorbeeld aan iets wat Patty heeft gezegd in één van de allereerste afleveringen van seizoen 1, het was de allereerste gast die ooit op de Wolvin podcast is geweest; en zij refereert in die aflevering naar een periode in haar kindertijd of een herinnering die zij had uit haar kindertijd waar zij op de schoot van haar grootvader moest gaan zitten terwijl dat die man naar alcohol en sigaretten stonk en dat alles in haar dat vies vond; heel haar systeem zei haar “Ieuw, dat stinkt, vieze energie, wegwezen hier!”, maar heel haar context leert haar, of dwingt haar om tegen al haar instincten in, daar toch te gaan zitten en het lelijke mooi en aanvaardbaar te gaan maken. En het is die – in het Engels zouden ze zeggen ‘distortion’ – distortie, dat is waar wij zoveel werk te doen hebben als vrouw. Het is daar waar we ons echt beginnen verliezen en waar we een vogel voor de kat worden. Daar waar wij onze instincten, onze eerste wijsheid gaan beginnen in twijfel trekken en daar een waarheid van de buitenkant gaan overheen plaatsen. Zoals in het voorbeeld van Patty, zij komt binnen ze zegt “Hmmm, ja, ik heb echt geen goesting om op die schoot te gaan zitten”,  maar heel haar systeem of heel haar context zegt haar: “tuurlijk wel! Allez, dat is uw grootvader, zet u op zijn schoot.” En als je dat soort situaties genoeg herhaalt, dan kom je als vrouw onvermijdelijk in de situatie waar heel veel vrouwen zitten, namelijk ze weten eigenlijk niet meer wat ze voelen. Ze weten eigenlijk niet meer wat ze denken. Ze weten eigenlijk niet meer wat hun waarheid is, omdat ze systematisch, stelselmatig hebben aangeleerd – of beter gezegd hebben afgeleerd om te voelen, om hun gevoelens, hun intuïtie, hun intuitive hits om die serieus te nemen, en in de plaats daarvan hebben ze geleerd om wat de context hen vertelt dat waar is, om dat dan als waarheid aan te nemen.

 

Zelfs al druist het helemaal in tegen hun eigen waarheid. En opnieuw, het is daar waar we absoluut moeten groeien. We moeten echt leren om ons eigen weten niet langer te ondermijnen. Het is heel veel van het werk wat ik met vrouwen in de praktijk doe, is om hen te helpen herinneren: you know. We zijn elk van ons uitgerust met een intuïtief systeem, met een dieper weten, met een emotioneel systeem die onze omgeving heel goed kan scannen.

We hebben ook elk van ons een ‘inner guide’, zoals ik over gesproken heb in de aflevering over Streetsmarts, we hebben allemaal een higher self, een inner guide, noem het zoals je wilt, maar wij hebben elk ons eigen kompas, elk ons eigen navigatiesysteem die ons heel precies kan helpen om te zeggen: “Hier moet je blijven, hier moet je weg gaan. Dit is veilig, dit is niet veilig. Dat is hier toxisch, dit is niet uw plek om te zijn.”

 

(17:11)

 

Dus het probleem is niet dat we dat niet hebben, maar het probleem is wel en zeker in het westen, dat we op een gigantische schaal hebben afgeleerd om daarnaar te luisteren, om daarop te gaan navigeren. En dus dat is opnieuw, heel veel van het werk dat ik doe in de praktijk; heel veel van het werk dat ik ook voor mezelf heb moeten doen, daarom dat dit boek voor mij zo’n belangrijk boek is geweest; omdat dat heel erg heeft geholpen om opnieuw te kunnen luisteren naar en verbinden met mijn intuïtie en mijn inner knowing.

 

Opnieuw, dat is echt wel het grote werk voor ons vrouwen, is om onze intuïtie, om ons emotioneel guidance system echt wel terug au sérieux te leren nemen, om daar te durven op te vertrouwen en daar volgens te durven navigeren.

En daarin is het natuurlijk ook een kwestie van, hoe meer je het doet, hoe meer ervaren je wordt. Dus dat zal met de bluts en de buil gaan.

Iedereen maakt daar fouten in. Zoals ik al regelmatig in de podcast heb gezegd, zeker in het begin, het is niet zo evident om het onderscheid te maken bijvoorbeeld, tussen de stem van angst en de stem van uw intuïtie. Wie is wat? Ze klinken alletwee als u. Het is zoals ik vaak in mijn praktijk zeg: het is niet dat de ene zoals Beyoncé klinkt en de andere gelijk Cardi B of zo. Het is alletwee, jij. Dus het vraagt echt wel training, practice, oefening, ervaring, en hoe meer je het gaat doen, hoe scherper je ineens zult worden in: “ah ja, yes. Dat is een ‘ja’; dat is een ‘neen’, dat is hoe zich dat voor mij bijvoorbeeld aandient.”

 

(18:43)

 

Als ik het op mezelf zou moeten betrekken, een ‘ja’ voor mij, dan voel ik heel mijn systeem opengaan, dan voel ik energie rond en in mij heen stromen en dan voel ik heel mijn zijn die zich klaarzet om te gaan.

Een ‘neen’ voor mij dat voelt aan als een soort van verkrampen, een soort in elkaar trekken. Dan is er vaak heel veel vertwijfeling, is het vaak niet helder. Maar opnieuw, dat is voor iedereen natuurlijk wel een beetje anders en dat is de weg die wij allemaal hebben te gaan: om te leren veel meer navigeren op het kompas van onze intuïtie; en dat is een pad van vallen en opstaan.

 

Een laatste symbool dat ik wil aanhalen uit het verhaal, en zoals ik al gezegd heb, het is zeker niet een complete, exhaustieve analyse van heel dit verhaal, maar ik wil nog even stilstaan bij het symbool van de roofvijand; van blauwbaard. Blauwbaard wordt in dit verhaal geportretteerd als een externe vijand, en dat is zeker niet onterecht. Dus wat ik wil zeggen is: er zijn ook externe roofvijanden, heel concreet, er zijn ook mannen, bijvoorbeeld die het niet goed voor hebben met ons. Die eigenlijk het niet goed voor hebben met de vrouw, of tenminste, het op dat moment niet goed voor hebben met een vrouw.

 

(19:59)

 

Ik geloof heel erg in het groeipotentieel van elke mens. Dus het is niet omdat een man op een bepaald punt in zijn leven met een bepaalde vrouw zich gedraagt als een roofvijand, dat hij in die categorie hoort te blijven staan. Maar er zijn dus zeker wel mannen die op bepaalde momenten en in bepaalde contexten het niet goed voor hebben met ons.

 

En ook daar opnieuw, kom je bij de ongeïnitieerde vrouw die dat niet kan doorzien. Die een man met praatjes niet kan doorzien voor een man met praatjes, omdat ze, opnieuw, niet heel haar intuïtief systeem kan meepakken die zegt: “Hij zegt u A maar heel uw energieveld voelt B. Heel uw energieveld voelt, get away from there”. Ook al zijn alle woorden die eruit komen lief, en politiek correct, en het is precies alsof hij de Flair heeft gelezen, want die vertelt alles wat ik moet horen.

 

Dan moet ik ook altijd denken aan het gesprek met Benjamin Ball, ik zal er naartoe linken in de shownotes, trouwens zoals dat jullie weten, in seizoen twee typ ik alle shownotes helemaal uit, dus je kunt alles, alles wat ik zeg terugvinden op de website www.wolvin.be , alle links naar alles wat ik vermeld kan je gewoon heel makkelijk in de shownotes terug vinden.

Dus ook de aflevering met Benjamin Ball, en daarin vroeg ik hem op het einde: mocht je een dochter hebben, wat zou je advies zijn aan haar? En hij zei “don’t pick the nice guy”. En eigenlijk alludeert hij een beetje hierop: hij zei, het is natuurlijk niet veralgemeend, er zijn natuurlijk ook gewoon, goeie gasten, maar heel vaak zijn de mannen die heel erg gelekt, of heel vriendelijk of heel perfect of heel politiek correct voorkomen, zijn het vaak ‘blauwbaarden’.

 

Hoe hij het zegt, ik moet parafraseren, ik weet het niet meer letterlijk, maar het kwam erop neer dat: je ziet die mannen dan bijvoorbeeld in interacties gaan met vrouwen of met hun vrouw of hun partner, en dan heb je die anders, apart, later op de avond bijvoorbeeld of een andere dag, gewoon met zijn vrienden op café, en het soort praat dat er dan uit komt, is gewoon niet te vergelijken. En dus, daarover gaat het, dat soort mannen die niet coherent zijn, waar het discrepant is. Die zich gewoon voorstellen als een hele goeie partner of een hele liefdevolle, respectvolle man, maar eigenlijk in de kern dat helemaal niet zijn en er gewoon op uit zijn om, zal ik maar zeggen, een vrouw te vangen, net zoals Blauwbaard, om haar dan gevangen te zetten in zijn kasteel.

 

Dus het is ook zo dat de roofvijand zich gewoon soms in de buitenwereld bevindt. Zoals bij mannen. Maar het kan per extensie ook gaan over elk soort persoon, of zelfs elk soort situatie die een vrouw reduceert tot een object ten dienste van de ander, zonder fundamenteel respect of ruimte voor haar persoon en haar wensen. Dus dat kan bijvoorbeeld ook gaan over een job die het eigenlijk niet goed voorheeft met die vrouw, of die een toxische context is. Dat kan ook gaan over een familielid die op die manier met een vrouw omgaat, het kan ook gaan over vriendschappen. Dus bij de roofvijand heb je zeker, altijd een zeker mate van gebruik en misbruik van de vrouw, zonder oog voor haar persoon, haar waarden en haar behoeftes. (23:17)